Medytacja Biblijna księdza Jana Słomki

4. Niedziela Wielkanocna

Mesjasz

KS. JAN SŁOMKA



Św. Piotr głosząc do zgromadzonych w Jerozolimie Żydów pierwsze słowa o Jezusie nazywa go Mesjaszem: „Niech cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem”. Takie słowa słuchacze zrozumieli od razu. Wszyscy oni czekali na Mesjasza. Mesjasz miał wybawić Izraela od wszelkich jego niedoli. Każdy wyobrażał to sobie po swojemu, ale oczekiwanie, pragnienie i tęsknota za Mesjaszem-zbawicielem były powszechne. Pytaniem, jakie każdy sobie stawiał, było: kiedy przyjdzie i jak go poznać? Natomiast nikt nie wątpił, nie zastanawiał się, czy potrzebuje Mesjasza. Tak więc, gdy usłyszeli słowa Piotra i uwierzyli w nie – natychmiast zaczęli pytać: Co mamy robić? Mesjasz miał być przywódcą, miał poprowadzić lud ku wyzwoleniu. Na pewno w pytaniu – co mamy robić? – było również pragnienie naprawienia zła, które się stało, zła nierozpoznania Mesjasza-zbawiciela. Ale nie da się wykluczyć, że wielu słuchaczy słów Piotra gotowych było natychmiast ruszać do walki – już widzieli w nim swojego przywódcę. Odpowiedź jest jednak inna: Nawróćcie się i ochrzcijcie. Niby prostsze, łatwiejsze, a jednak o wiele trudniejsze. Bo walka to konkret, to coś, co porywa, co jest okazją do bohaterstwa. Natomiast nawrócenie, przyjęcie chrztu, to „tylko” praca nad własnym życiem, gdzie tu jest wyzwolenie? A jednak właśnie tu jest wyzwolenie.
„Chrystus poniósł nasze grzechy na drzewo krzyża, abyśmy przestali być uczestnikami grzechów, a żyli dla sprawiedliwości”. W krzyżu Chrystusa jest nasze zbawienie. On wzór nam zostawił, wzór, jak się zachować, gdy nam złorzeczą, poniżają, krzywdzą – nie odpowiadać złorzeczeniem, próbą poniżenia. Idąc dalej, jest w krzyżu Chrystusa nasza nadzieja, nadzieja, że to wszystko, co wydaje się bezskuteczne, nadaremne, klęski i przegrane naszego życia, gdy zostaną z Chrystusem przybite do krzyża, doczekają się zmartwychwstania.
Podobnie jak pośród słuchaczy Jezusa, a potem tych, co słuchali pierwszych katechez św. Piotra, także nasze myśli i fascynacje jakoś łatwo biegną ku wodzowi porywającemu do płomiennej walki – jesteśmy gotowi do poświęceń w takiej walce. Chrystus jednak wskazuje inną drogę, niby nie wymagającą takich poświęceń, ale trudniejszą – drogę krzyża.


Ks. Jan Słomka

do góry