Niektóre zmiany w kodyfikacjach karnych
proponowane przez Prezydenta
– nieletni mogą odpowiadać przed sądami dla dorosłych także za niektóre występki (np. udział w bójce i pobiciu, rozbój zwykły czy wymuszenia rozbójnicze).
– rozszerzono podstawy orzekania pozbawienia praw publicznych, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, podania orzeczenia do publicznej wiadomości, świadczenia pieniężnego na rzecz instytucji lub organizacji społecznej świadczących pomoc ofiarom przestępstw albo na inny cel społeczny.
– możliwa kara grzywny w razie skazania na karę 25 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności.
– zaostrzono sankcje karne za popełnienie m.in. przestępstw o charakterze terrorystycznym, przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych, samorządowych oraz na szkodę interesu publicznego (np. płatnej protekcji); przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (np. fałszywych zeznań, terroryzowania świadka).
– rozszerzono ramy niektórych typów przestępstw (np. łapownictwa, zmuszania, lekkiego wypadku drogowego) albo wprowadzono nowe typy przestępstw, np. łapownictwo w sektorze gospodarki prywatnej albo w profesjonalnej działalności sportowej.
– osoba wręczająca łapówkę może nie być ukarana, jeśli najpóźniej przy pierwszym przesłuchaniu zawiadomi o swoim czynie organ ścigania.
– przedłużono okres przedawnienia karalności pewnej kategorii przestępstw.
– z kategorii wykroczeń do kategorii przestępstw (z czym wiąże się zwiększenie sankcji karnej) przeniesiono drobne kradzieże, przywłaszczenia, uszkodzenia rzeczy i paserstwo (jeżeli wartość przedmiotu czynu lub wyrządzona szkoda nie przekracza 250 zł).
– zaostrzono kryteria i ograniczono zakres przywilejów łagodniejszego karania „skruszonego” sprawcy przestępstwa – sąd może, ale nie musi (jak do tej pory) zastosować wobec tzw. „małego świadka koronnego” kary nadzwyczajnie złagodzonej.
– surowsze kary dla recydywistów.
– w razie warunkowego zwolnienia z kary dożywotniego pozbawienia wolności okres próby przedłużono do końca życia skazanego.
– w miejsce instytucji czynu ciągłego i ciągu przestępstw (ich stosowanie prowadzić mogło w szeregu przypadków do złagodzenia odpowiedzialności karnej sprawcy) wprowadzono znaną kodeksowi karnemu z 1969 r. instytucję przestępstwa ciągłego, z czym łączyć się może zastosowanie nadzwyczajnego obostrzenia kary.
– do zakładów karnych dla młodocianych trafią skazani, którzy nie ukończyli 21 lat (teraz – 24 lat).
– skazani na dożywocie będą mogli wyjść na pierwszą przepustkę po odbyciu 15 lat kary.
|
