ABRAHAM JOSHUA HESCHEL
urodził się w 1907 r. w
Warszawie w tradycyjnej rodzinie chasydzkiej (wśród jego
przodków był Wielki Magid
z Międzyrzecza). Studiował w Berlinie; jego rozprawa doktorska
pt. „Proroctwo” ukazała się w 1936 r. nakładem
Polskiej Akademii Umiejętności.
W 1937 r. Martin Buber powołał go jako swego następcę we
frankfurckim Jüdische Lehrhaus. W październiku 1938 Heschel
został wydalony z Niemiec do Polski; przez kilka miesięcy
nauczał w warszawskim Instytucie Studiów Judaistycznych.
W lecie 1939 r. wyjechał do Anglii, a stamtąd w 1940 do USA.
Od 1945 do śmierci w 1972 r. był profesorem żydowskiej etyki
i mistycyzmu w Jewish Theological Seminary w Nowym Jorku. Pisał
po niemiecku, hebrajsku, w jidysz (m.in. poezje)
i po angielsku.
Heschel jest jednym z najwybitniejszych myślicieli żydowskich
XX w., znawcą teologii i filozofii judaizmu; ostatnia jego
praca traktuje o cadyku z Kocka i Kierkegaardzie. Angażował się
w sprawy społeczne, np. w ruch na rzecz równouprawnienia
rasowego (przyjaźnił się z Martinem Lutherem Kingiem). Był
ważną postacią w dialogu międzyreligijnym; istotną rolę
odegrał w okresie Vaticanum II podczas przygotowywania
deklaracji Nostra aetate. Po polsku ukazały się dotąd dwie
jego książki: „Szabat” (1994) i „Pańska
jest ziemia” (1996, obie tłum. Henryk Halkowski).
|
