ABRAHAM JOSHUA HESCHEL

urodził się w 1907 r. w Warszawie w tradycyjnej rodzinie chasydzkiej (wśród jego przodków był Wielki Magid 
z Międzyrzecza). Studiował w Berlinie; jego rozprawa doktorska pt. „Proroctwo” ukazała się w 1936 r. nakładem Polskiej Akademii Umiejętności.
W 1937 r. Martin Buber powołał go jako swego następcę we frankfurckim Jüdische Lehrhaus. W październiku 1938 Heschel został wydalony z Niemiec do Polski; przez kilka miesięcy nauczał w warszawskim Instytucie Studiów Judaistycznych.
W lecie 1939 r. wyjechał do Anglii, a stamtąd w 1940 do USA. Od 1945 do śmierci w 1972 r. był profesorem żydowskiej etyki i mistycyzmu w Jewish Theological Seminary w Nowym Jorku. Pisał po niemiecku, hebrajsku, w jidysz (m.in. poezje)
i po angielsku.
Heschel jest jednym z najwybitniejszych myślicieli żydowskich XX w., znawcą teologii i filozofii judaizmu; ostatnia jego praca traktuje o cadyku z Kocka i Kierkegaardzie. Angażował się w sprawy społeczne, np. w ruch na rzecz równouprawnienia rasowego (przyjaźnił się z Martinem Lutherem Kingiem). Był ważną postacią w dialogu międzyreligijnym; istotną rolę odegrał w okresie Vaticanum II podczas przygotowywania deklaracji Nostra aetate. Po polsku ukazały się dotąd dwie jego książki: „Szabat” (1994) i „Pańska jest ziemia” (1996, obie tłum. Henryk Halkowski). 


 

 

 

 

 

do góry

 

© 2000 Tygodnik Powszechny
Szczegółowe informacje o Redakcji; e-mail: redakcja@tygodnik.com.pl