Prymat Boga

Fragmenty przemówienia Jana Pawła II do Wszechukraińskiej Rady Kościołów
i Organizacji Religijnych wygłoszonego w kijowskiej filharmonii

 

Wasze istnienie i wasz codzienny trud konkretnie świadczą, jak bardzo czynnik religijny stanowi istotną cząstkę tożsamości osobistej każdego człowieka, niezależnie od rasy, narodu lub kultury, do której przynależy. Religia, kiedy jest praktykowana pokornym i szczerym sercem, wnosi szczególny i niezastąpiony wkład w rozwój braterskiego i sprawiedliwego człowieczeństwa. Jak państwo, które chce być rzeczywiście demokratyczne, mogłoby odżegnywać się od pełnego poszanowania wolności religijnej obywateli? Nie ma prawdziwej demokracji tam, gdzie pogwałcona jest jedna z podstawowych wolności osoby ludzkiej. Również Ukraina w długim i bolesnym okresie dyktatur doznała niszczycielskich skutków ateistycznego ucisku, który gnębi człowieka i podporządkowuje niewolniczemu reżimowi. Macie teraz przed sobą pilne zadanie społecznego i moralnego odrodzenia narodu. Jesteście wezwani do wniesienia przez swoje działania istotnego wkładu w to dzieło odnowy społecznej, wykazując, że jedynie w klimacie poszanowania wolności religijnej jest możliwe budowanie w pełni ludzkiego społeczeństwa. (...)
Ukraino, Ziemio błogosławiona przez Boga, chrześcijaństwo stanowi niezbywalną cząstkę twojej tożsamości obywatelskiej, kulturalnej i religijnej! Ty odegrałaś i nadal odgrywasz ważną rolę w łonie wielkiej rodziny narodów słowiańskich i europejskiego Wschodu. Umiej wyciągnąć ze wspólnych korzeni chrześcijańskich ożywczy sok, który w trzecim tysiącleciu będzie karmił latorośle twoich kościelnych Wspólnot. Chrześcijanie Ukrainy, niech wam Bóg pomaga spoglądać wspólnie na szlachetne początki waszego narodu. Niech wam pomoże odkrywać mocne racje pełnej szacunku i odważnej drogi ekumenicznej, drogi zbliżenia i wzajemnego zrozumienia, dzięki dobrej woli każdego. Niech wkrótce nadejdzie dzień odzyskanej jedności wszystkich uczniów Chrystusa, tej jedności, o którą Pan żarliwie się modlił przed swoim powrotem do Ojca (por. J 17,20-21).
Teraz moje pozdrowienie kieruję do was, Przedstawiciele innych religii i organizacji religijnych, którzy pracujecie na Ukrainie w ścisłej współpracy z chrześcijanami. Jest to typowa cecha waszej Ziemi, która dzięki swej szczególnej pozycji i ukształtowaniu stanowi naturalny pomost nie tylko między Wschodem i Zachodem, lecz także pomiędzy narodami, które spotykają się od wielu wieków. Są to narody różne pod względem pochodzenia historycznego, tradycji kulturalnej i religijnego credo. Chciałbym przypomnieć o trwałej obecności Żydów, którzy tworzą wspólnotę mocno zakorzenioną w ukraińskim społeczeństwie i kulturze. Również oni cierpieli krzywdy i prześladowania za wierność religii swoich ojców. Któż może zapomnieć o olbrzymiej daninie krwi przez nich złożonej, z powodu fanatyzmu ideologii głoszącej wyższość jednej rasy nad drugą? Właśnie tutaj, w miejscowości Babyn Jar, podczas nazistowskiej okupacji w ciągu kilku dni zabito bardzo wiele osób, wśród nich ponad 100 000 Żydów. Była to jedna z najstraszliwszych zbrodni, wśród wielu innych, które zapisała historia minionego wieku. Niechaj wspomnienie tego epizodu ludobójczego szaleństwa będzie zbawienną przestrogą dla wszystkich. Do jakich okrucieństw zdolny jest człowiek, kiedy się łudzi, iż może obejść się bez Boga! Wola przeciwstawienia się Jemu i usunięcia wszelkiego przejawu religii wyraziła się w sposób przemożny także w totalitaryzmie ateistycznym i komunistycznym. Upamiętniają to, przytoczymy tu tylko niektóre, pomniki ofiar Hołodomoru [śmierci głodowej], zamordowanych w Bykiwni, zabitych na wojnie w Afganistanie. Pamięć o tak bolesnych przeżyciach niechaj pomaga dzisiejszej ludzkości, zwłaszcza młodym pokoleniom, odrzucić wszelką formę przemocy i wzrastać w poszanowaniu godności ludzkiej, zachowując podstawowe prawa w niej zakorzenione, w tym także prawo do wolności religijnej. 
Do wspomnienia o ludobójstwie Żydów chciałbym dołączyć wspomnienie o zbrodniach popełnionych przez władzę publiczną wobec wspólnoty muzułmańskiej żyjącej na Ukrainie. Myślę zwłaszcza o deportowanych do azjatyckich republik Związku Radzieckiego Tatarach Krymskich, którzy teraz pragną powrócić na swoją ziemię ojczystą. W związku z tym niech mi będzie wolno wyrazić życzenie, ażeby poprzez otwarty, cierpliwy i lojalny dialog można było znaleźć odpowiednie rozwiązania, zachowując zawsze klimat szczerej tolerancji i faktycznej współpracy dla dobra wspólnego. W tym cierpliwym trudzie ochrony człowieka i prawdziwego dobra społecznego wierzący mają do odegrania szczególną rolę. Mogą razem dać jasne świadectwo pierwszeństwa ducha przed nawet godziwymi potrzebami materialnymi. Razem mogą dawać świadectwo temu, że światopogląd oparty na Bogu jest gwarancją niezbywalnej wartości człowieka. Kiedy ze świata usunie się Boga, nie pozostanie na nim nic prawdziwie ludzkiego. Bez zapatrzenia w niebo wspólnota ludzka traci sprzed oczu horyzont własnej drogi na ziemi. U podstaw wszelkiego autentycznego humanizmu jest zawsze pokorne i ufne uznanie prymatu Boga.

Tłum. Jan Jarco (KAI)


 

 

 

 

 

 

 

 

do góry

 

© 2000 Tygodnik Powszechny
Szczegółowe informacje o Redakcji; e-mail: redakcja@tygodnik.com.pl