W najnowszym numerze

 

On-line: Obraz tygodnia •  Kronika religijna •  Komentarze

 


  KOŚCIÓŁ

LESZEK KOŁAKOWSKI: Czy już w po-chrześcijańskim czasie żyjemy?, czyli wykład przygotowany na lubelski Kongres Kultury Chrześcijańskiej (oraz fragmenty dyskusji po wykładzie)

„Chrześcijaństwo istnieje, bo istnieją ponad wątpliwość chrześcijanie tego samego ducha, co dawni męczennicy. Dopóki obecność ich może zawstydzać innych, dopóki gotowi są dawać świadectwo swojej wierze – dopóty, choćby obojętny tłum zdawał się przemożny, chrześcijaństwo istnieje”.

TADEUSZ SŁAWEK: Czy Bóg jest „wydarzeniem medialnym”?, czyli polemika z o. Janem Górą OP

„Bliższy mi jest Bóg, który mówiąc za Levinasem »nawiedza myśl«, niż Bóg, który nawiedza media. Bliższy Bóg intymnej rozmowy, niż Bóg gigantofonów i telebimów”.

O. GRZEGORZ CHRZANOWSKI OP: Jeść czy pić?, czyli polemika z Tadeuszem Sławkiem

„Pewnego razu Brat Jordan z Saksonii, żyjący w XIII wieku dominikanin, został zapytany przez nowicjusza, czy lepiej będzie, jeśli nowicjusz jako młody brat poświęci się całkowicie modlitwie czy też wyłącznie studiom. Błogosławiony Jordan, odpowiedział: »A co jest lepsze: tylko jeść czy tylko pić?«”.

KARD. FRANCISZEK MACHARSKI: Znaki na szlaku, czyli kazanie wygłoszone w katedrze przemyskiej 17 września 2000

„Przeżywamy Wielki Jubileusz. Powoli, powoli dobiega on końca. Zostały nam jeszcze trzy miesiące tego niezwykłego roku. Tym bardziej pytamy się, na ile zgłębiliśmy jego treść, żeby ją nie tylko zrozumieć, ale także dar przyjąć”.

KS. ADAM BONIECKI: Jedna ziemia, dwie świątynie, czyli o spotkaniu Polaków i Żydów podczas lubelskiego Kongresu Kultury Chrześcijańskiej

„Magiczne miejsce, położone dokładnie na granicy dwóch odmiennych światów, w którym chrześcijańskie Miasto Górne spotykało się z żydowskim Miastem Dolnym...”.

CYKL: Jak siebie widzą polscy księża?

Wszyscy mają coś do powiedzenia o księżach: pouczają ich, krytykują, formują, korygują. A co sami księża myślą o sobie, o swojej roli, misji, sytuacji? „Duchowieństwu nigdy nie było nad Wisłą łatwo” – napisał ks. Andrzej Turek („TP” nr 27/2000). Zamieszczając artykuł zaprosiliśmy do zabierania głosu innych księży, uważając, że należy im w tej sprawie udzielić głosu. W poprzednich numerach głos zabrali m.in. księża Marek Łuczak, Stanisław Obirek, Leszek Slipek, Andrzej Luter i Franciszek Kamecki, Bogusław Mielec, Jan Sochoń, Dariusz Tabor, o. Józef Puciłowski OP. Dzisiaj: ks. PIOTR DZEDZEJ:

„Już w seminarium układa się ranking parafii. Wtedy rodzi się chęć bycia w dobrej parafii, na »ciepłej posadce«. Po drodze zatraca się świadomość bycia kapłanem, prorokiem , apostołem, który idzie (ma iść) zbawiać świat”.

ELŻBIETA ADAMIAK: Pięć córek z cyklu „Kobiety w Biblii”.

JACEK BOLEWSKI SJ: Kto z nami?, czyli cotygodniowa medytacja nad czytaniami liturgicznymi.

KOŚCIÓŁ NA WSCHODZIE:

IRENA MIKŁASZEWICZ z Wilna: Grzechy kolaboracji, czyli o inwigilacji Kościoła litewskiego po II wojnie światowej.

„Grzech kolaboracji to bolesny problem litewskiego społeczeństwa i Kościoła. Dlatego zdecydowana postawa biskupów w tej kwestii wyrażona w specjalnej odezwie oraz w jednej z inwokacji podczas modlitw o przebaczenie win Kościoła, świadczy o dostrzeżeniu wagi problemu”.

Rozmowa z franciszkaninem O. STANISŁAWEM CELESTYNEM NAPIÓRKOWSKIM, uczestnikiem konsekracji katedry w Irkucku: Syberyjska katedra (rozmawia Jan Strzałka)

 

KULTURA

MARIAN STALA: Natrafiłem na to, czyli recenzja nowego tomu wierszy Czesława Miłosza „To”

„Nowa książka Czesława Miłosza jest dziełem człowieka starego i nie ukrywającego swej starości. Ale też: owa starość wymyka się dobrze znanym uogólnieniom. Miłosz (jako artysta i myśliciel) nie jest starcem monumentalnym, obnoszącym swój wiek niczym pomnik i nie jest, tym bardziej, starcem zrozpaczonym, pogrążonym w rozpamiętywaniu niedogodności podeszłego wieku. Nie ma już w nim dawnego gniewu i gwałtowności, jest jednak wciąż poczucie nienasycenia i niecierpliwości.”

JAN BŁOŃSKI: Słowacki czyta „Pana Tadeusza”

„Tak objawia się w »Panu Tadeuszu« moc odnowicielska, twórcza. Zapowiadała ona słowem to, co musi nadejść w dziejach. Nie przypadkiem Piłsudski zaczytywał się w młodości w Słowackim...”

PIOTR GRUSZCZYŃSKI: Do Hamleta podobni, czyli krytyczna recenzja dwóch inscenizacji Czechowowskich: „Wiśniowego sadu” w reż. Macieja Prusa (Teatr Narodowy, Warszawa) oraz „Płatonowa” w reż. Grzegorza Wiśniewskiego (Teatr im. J. Słowackiego, Kraków).

„Czechowa grać trzeba i warto bez końca, bowiem jego dramaty wypełniają dotkliwą lukę we współczesnej dramaturgii, pokazując w działaniu człowieka nowoczesnego. Cóż z tego, że osadzonego w XIX-wiecznej rodzajowości, skoro wystarczy ją odjąć, by otrzymać w pełni XX-wiecznych nieudaczników, a nawet XXI-wiecznych. To dopiero ubawiłoby doktora Czechowa! Ludzie u progu XXI stulecia, ludzie międzygalaktycznych przestrzeni, okazują się tacy sami jak lokatorzy stulecia XIX, świata sprzed wielkiego przełomu technologicznego, sprzed rewolucji informacyjnej i informatycznej. Żadnego w nas postępu, wciąż ta sama naiwność, głupota, szkodliwa niedojrzałość i podejrzana »romantyczność«. Wciąż »do Hamleta podobni«”.

ŁUKASZ DREWNIAK: Niechciane arcydzieło, czyli przypomnienie zapomnianego spektaklu „Kto tu wpuścił dziennikarzy?” Mikołaja Grabowskiego

PIOTR WOJCIECHOWSKI: Wspomnienie o Ewie Kucharskiej (1945-2000)

 

FELIETONY

ANDRZEJA DOBOSZA, JÓZEFY HENNELOWEJ, MICHAŁA KOMARA, ZBIGNIEWA MENTZLA i MAŁGORZATY MUSIEROWICZ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nr 40,

1 października 2000

Szczegółowe omówienie
Obraz tygodnia
Kronika religijna
Komentarze

do góry

 

© 2000 Tygodnik Powszechny
Szczegółowe informacje o Redakcji; e-mail: redakcja@tygodnik.com.pl