|
Anioły
Janiołowa dziedzina
Babka Krzysia*
Duzo łatwiej świat stworzyć niźli nim rządzić!
Rzók Syroki i podniós Ręke Boskom w góre. O to to! Zapiscały cienko Janiołki. – Nedy hej, nedy hej zahucoł Michoł. Pon jesce nie był zły i hromami nie plucił (nie rzucał piorunów), ale widać było, ze Go cosik ucisko. – Co jo mom z tymi ludziskami! Kozdy by kcioł być janiołem, a niegze nie klne – ucciwsy usy – diebły cubate! Nojbardziej cubate to Górole. Kany ino jako górka na świecie juz pełno zwady i obrazy boskiej. – Tak wej Panie! To wej! Suscom janiołki i brzęcom nikiej muchy w lipcowe połednie. Syroki spuścił nogi, ozgarnon chmurecki i spojrzoł na Świat Boski w zadumie. – O, hań koło Zakopanego, w Zębie, widzis Janiołku Obyrtołku? Jasiek spusco paliwko ze skody! – Kradnie! Zapiscoł Janiołek Obyrtołek. – Jakos moze kraść, kie juz jest sprywatyzowany i to jego auto! – Tak sie przyucył do PRL-u, ze widzis co robi – powiedzioł smutno Pon. I dodoł kapke w nerwach – wźze i ciśnij w niego jakim ogryzkem, coby sie osotoł! Poreście co jo sie bede tropił. Janiołku Obyrtołku! To twoja dziedzina! Hyboj mi zaroz dołu między te górki i dolinki, na to Skalne Podhole, między góroli, i patrzoj i pilnuj. Noród to okpiśny, ale pobozny, chwoli mnie nojgłośniej. A jak zaśpiywo! Heu! Ciarki idom po mojej Boskiej Osobie... Tozto miyj nad nimi opieke, z mojej kasy, Janiołku, hej, Obyrtołku. Zje kaz sie podzioł, Janiołku!!! Dzieje sie to na Rajskiej Polanie w piykny niebieski czas. Pod koniec XX ziemskiego wieku.
Zrobił sie mąt, suranie, trzepanie, przy okazji spadło pore kapek i gorzć gradu na turnicki i na hole. Je kiz diasi! Panie Boze nie róbze nom tego, owce sie pasom! Godali juhasi, zegnali sie i śpiywali
„w zimie słonko piece, w lecie gradem sujom, bo sie im niebieskie komputera psujom”. Zatela na Rajskiej Polanie sukajom Janiołka Obyrtołka i po kwili Michoł Archanioł wywlók go za skrzydło z rajskik krzocków. – Tu haw jest, Panie! Zawołoł i cisnon janiołkiem jak nieprzymiyrzający gęsiom podskubanom. Pon odegnoł gęsim skrzydłem zielone muchy niebieskie i powiado – to nie wiys, ze sie przede mnom nic ani nika nie schowo. Coz cie to za pchła ugryzła, cego mój cas marnotrawis, skoda godać, hyboj mi na nim i juz! Do roboty!
– Jeeezus Maryjo! Święty Jóózefie starusku! dar sie Janiołek Obyrtołek i turlikoł po niebieskik, rajskik kamyckak. Nie póde, niy, nigdy w życiu! Wsędyj ino nie na to Skalne Podhole! Mogem iść na Aldebarańskie księżyce i na dzikie pola marsjańskie bez powietrzo, wody i krzocków, ale nie hań! – Po piyrse – powiedzioł spokojnie Syroki, po piyrse nie wzywoj Imienia Boskiego nadaremno, a po drugie o co ci chodzi! Przecie to Janiołowa Dziedzina to Podhole. Ludzie tacy ucynni, weseli i jakok rzók, poboźni. Ojcyzne kochajom z fantazyjom, nie? No – odpedzioł Michoł. – Ale teroz bedom wybory i bedom robić te, no powiaty – jęcoł janiołek. A w Parku Tatrzańskim siedzi dieboł! Ludzie go majom gonić widłami, a jak go wygoniom to wlczom owce. Jak wlezom owce to wlezom i ludzie i wyciupiom smreki. I co biydny Janiołek Obyrtołek poradzem na to, uuuu, becoł tak głośno, jaze po lasak giełcało. Juhasi godali – oho, złe goni Dzikiego Bace! A baca na to – jeee, jakiego tam Bace. Rakiety lecom na Husajna. No. – Ludzie boscy – powiedzioł Syroki, załamując swe Boskie Ręce, ludzie boscy! I to jest przycyna, ze mnie nie kces słuchać, ty gęsie pióro!?
Przecieześ janioł z nieba, to idź między ludzi cichućko, temu sepnij słówko, temu sie zadryj koło ucha, a nie daj sie wciągać w mafije. – No ba hej. Juz widzem jak mnie słuchajom. Jak im susce koło ucha, to sie ino oganiajom. Przecie teroz na ziemi nikt nie wiy co to som jest wyrzuty sumienio! A jak głośno godom, to dostane w pysk i telo. Albo mnie opijom... Smutno zajęcoł Obyrtołek i siod pod figom. – Wysmarkoj ze sie, otryj ocka skrzydełkem i nie dziaduj. Zakolegujes z jakim woznym, to ci pomoze, jak trza powiaty, niek bedom powiaty. Nie bedem sie wtrącoł do ziemskiej podhalańskiej administracyje. No, zbiyroj piórka i siuuu dołu!
– Panie nad Pany! Niekaye poleci Michoł, tam trza doświadconyk i bez nerwów! Abo Archanioł Rafoł, jego tam pełno kaplicosek stoi! A kto zno mnie, Obyrtołka? Zawse wsędy ino jo i jo! I fiu mi ze śpiywanio, kie i tak na ulicy Krupówki w Zakopanem śpiewoł nie bede, bo powiedzom zek ociapany abo naćpany. Wy tu w Niebie nie wiycie co sie wyrobio tam dołu, na Ziymi, auuu, zaś zawył, a juhasi sie przezegnali i śpywali:
„idzie złe po lesie, ciupazki nie niesie, wytrzesco złe ocy, smród sie za nim tocy”. A na Rajskiej Polanie świat janielski sie cudowoł coz sie to stało, ze nas Janiołek Obyrtołek nie kce za Boga iść dołu na tom piyknom ziem podhalańskom, słynącom z pobozności, folkloru, piyknyk kościołów i kaplicek, dobryk ludzi, przepiyknego krajobrazu i olimpiady zimowej w dwutysięcznym ktorymsik tam roku. – Juz w tamtyk wyborach telo mnie domęcyli i dobili, ze mom dość. Inok sprógowoł pedzieć dobre słowo za komunom, to mnie tłukli i ci, hawci. Hawci za sympatyje prokomuse, a ci za wspominek dobrobytu. A wiycie Panie Wysoki, kielo tam jest ju starostów, no, na tym Podholu, tyj Janiołowej Dziedzinie! A skądze im wezne telo ziem, wsi i miastecek, coby kozdemu powiat zrobić? O województwo to sie nie trubujem, bo bedzie jedno – KRAKOWSKIE, ale zaś wojewodów trzydzieści trzy kopy... A jesce ta olimpiada... Przykrył sie Janiołek Obyrtołek skrzdełkiem i siedzi. Pon zaś pomierzwił brode i rzók: jedno pewne – krzywdy ci nie zrobiom. Nie ty piyrsy sie opiekunujes tom Janiołowom Dziedzinom. Noo, wiym o tym. Nie jo piyrsy. Nie zrobiom mi krzywdy. Hej, to to. Ino ciekawość z cego mocie to skrzydełko, co śnim muski i niebieskie odganiocie od coła... U usnon ze zolu. Wtej Michoł rzece – Panie nad Pany nima sie co certolić. Trza go siusnąć na ten placówke, ktoro jego jest i sie mu nolezy. Trza mu pomóc. O, to to – zapiscały pomniejse janiołki. Ino uwazuj, coby dobrze cylnąć na to Skalne Podhole, coby nie zjechał kany za Kraków, abo nie dej Boze w środku nocy w mieście wojewódzkim w Krakowie! Powiedzioł z troskom Pon i posed pomiędzy chmury w inkse Galaktyki. A wtej Michoł łapił śpiącego Obyrtołka za jedno skrzydło, to lewe na niescęście i bechnył nim bez niebieskom brame i zaśpiwoł:
„leć ze leć nie śpiywoj, pomocy nie wzywoj, Bóg cie nie opuści, z oka cie nie spuści”. Otrzepoł ręce i skrzydła archanielskie, poprawił kapelus cy hełm i poseł ka święto Ceculijo grała na syntezatorze. Janiołek Obyrtołek lecioł i lecioł bez zimne przestrzenie kośmicne, kosmonauci pokazowali mu ozór i skrobali marchewke, pote bez chmury lecioł, jaze ciapnon o ziem na rynku w Krakowie, a była juz prawie noc. Zakiela sie ostoł, staneno koło niego Dwók i jeden do drugiego godo: o, jako piykno gęś! A drugi: a idze idze bajoku! I łup, łup Janiołka Obyrtołka po głowisi połkami od bejsbola. Haj.
Dalse nieprzygody Janiołka Obyrtołka w następnym wydaniu.
Pozdrówkom Wos syćik bez skrzydła janioła.
Niech sie do Wos lepi RADOŚĆ nicym smoła.
*
Wanda Czubernatowa – poetka, ostatnio na łamach miesięcznika „Znak” publikuje korespondencję z ks. Józefem Tischnerem „Wieści ze Słuchanicy”.
|
